تمرینات قدیمی هرگز قدیمی نمی شوند!

  • تاریخ انتشار : ۱۳۹۵/۰۴/۱۱
  • نظرات : یک دیدگاه

لی هنی (قهرمان ۸ دوره مستر المپیا)

 

تمرینات قدیمی هرگز قدیمی نمی شوند!

 

 

 

تمرینات بدنسازی لی هنی

نام: لی هنی
ملیت: آمریکایی
تاریخ تولد: ۱۱ نوامبر ۱۹۵۹
سن: ۵۶ سال
قد: ۱۸۰ سانتیمتر
وزن دوران رقابت: بین ۱۱۰ تا ۱۱۳ کیلوگرم
وزن دوران حجم: بین ۱۱۴ تا ۱۱۸ کیلوگرم
دریافت کارت حرفه ای: ۱۹۸۲
سال¬های حضور در رده حرفه ای: ۹ سال
تعداد حضور در رقابت های حرفه ای: ۱۶ مرتبه
تعداد قهرمانی در رقابت های حرفه ای: ۸ مرتبه
نقاط قوت: حجم زیبای عضلانی، پهنا و ضخامت عضلات، لاتسیموس، چگالی عضلات سینه
نقاط ضعف: سایز بازوها و همسترینگ
بهترین فیگور: زیر بغل از جلو
بدترین فیگور: پشت بازو از پهلو

 

 
من فرد خیلی خونسردی هستم و ذهن بازی دارم، ولی این ماه می خواهم روی چیزهایی خط بطلان بکشم! اخیراً شاهد شیوه ها و برنامه های تمرین تازه ای هستم که توسط به اصطلاح اساتیدی برای افراد تجویز می شود، که ادعا می کنند شیوه های بهتری هستند در مقایسه با سبک های تمرین قهرمانان اسبقی مثل خودم، آرنولد، رابی رابینسون و دیگران برایم تعجب آور است که می بینم ورزشکارانی که خودشان افراد پخته ای هستند و در اوج دنیای بدنسازی، این افراد را به خدمت می گیرند برای کسب راهنمایی در جهت موفقیت، چقدر احمقانه، و حتی منزجرکننده!

 

من اهل وایتستون هستم، منطقه ای کوچک در حومه اسپارتانبرگ، جنوب کالیفرنیا که شاید هرگز نام آنرا هم نشنیده باشید. از همان شهر کوچک، وارد رقابت مستر آمریکا در رده نوجوانان شدم، سپس رده جوانان قهرمانی ملی NPC، اولین قهرمان ملی NPC و قهرمان مسابقات جهانی IFBB و همگی بدون وجود هیچ اسنادی که به من بگوید چه کار باید انجام دهم! این برایم تأسف آور است که می بینم ورزشکارانی مطرح امروز نمی توانند برنامه های تمرین، تغذیه و مکملهای خود را بنویسند و تنظیمات خود را اعمال کنند و به پیشرفت شان ادامه دهند. این تنها به دلیل تنبلی است!

 

 

[button color=”blue” size=”bigger” align=”center”]یکی از مسائلی که در عصر مدرن بدنسازی بطور چشمگیری باعث افت بدنها شده، قوانین تمرین است[/button]

 

 

 

مغزم منفجر می شود وقتی می شنوم یک قهرمان می گوید به تازگی “یک مربی تمرین” استخدام کرده. ببخشید؟ یعنی منظورت این است که برای ۱۰، ۱۵ یا ۲۰ سال تمرین می کنی، در رده حرفه ای با بهترین بدنسازان دنیا رقابت می کنی، ولی هنوز نمی توانی درک کنی بدنت در مقابل حرکات متفاوت و متغیرهای تمرین چه پاسخی می دهد؟ در باشگاه نکات را بنویسید. به آیینه نگاه کنید و بدن خود را ارزیابی کنید، اینها کار دشواری نیست.

 

 

من از بزرگانی که قبل از من بودند آموختم، در مورد اینکه چطور مردانی مثل آرنولد، فرانک زین و رابی رابینسون تمرین می کردند، مطالبی می خواندم، سپس خودم هم گفته های آنها را تجربه کردم. برخی چیزها برای من مؤثرتر از دیگران بود، و آنها را در برنامه ام حفظ کردم. نیازی نیست دوباره چرخ را اختراع کنید، اگر هم کسی بیاید و طرح تازه ای برای چرخ ارائه دهد، مثل چرخی که همه جا مورد استفاده است نمی چرخد؟! قوانین قدیمی تمرین، بهترین بدنهای تاریخ را ساخته اند. و لطفاً حتی سعی نکنید به من بگویید که بدنهای امروز بهتر از گذشته است؛ چون دیگر رقابتی وجود ندارد. در گذشته کیفیت و جزئیات بدنها بهتر بود، و همه مردان روی صحنه می توانستند فیگور خلاء را اجرا کنند.

 

 

 

 

فکر می کنم یکی از مسائلی که در عصر مدرن بدنسازی بطور چشمگیری باعث افت بدنها شده، قوانین تمرین است، می بینم تکرارهای نیمه زیادی با وزنه های خیلی سنگین اجرا می شود. ولی حتی بدتر از آن، ورزشکاران امروز، تنها هر هفت روز یک بار، روی هر بخش بدن خود تمرین می-کنند. به این معنی است که مجبورند در آن یک جلسه عضلات خود را با وزنه های خیلی سنگین برای رسیدن به ناتوانی نابود کنند، با حجم بالای تمرین بی دلیل نیست که حالا مقدار زیادی پارگی در عضلات سینه، دو سر بازو و چهار سر ران می بینیم، و همچنین ورزشکاران زیادی با مشکلات کمر، زانو، سرشانه و آرنج، همانطور که همواره گفته ام: “عضله را تحریک کنید نه نابود!” من سیستم سه روز تمرین، یک روز استراحت را ترجیح می دهم که هر بخش بدن، چهار روز یک بار تحت تمرین قرار می گیرد، یا دو بار در هر هشت روز. این ظاهر پخته تری به عضلات می¬دهد، و در نتیجه فواصل کاری کمتر، استقامت عضلات افزایش می یابد.

 

21

 

در روزگار ما، آسیبها و پارگی ها در عمل وجود خارجی نداشت. اخیراً در کنفرانس افسانه ها، در سن خوره با کریس کورمیر، ریچ گاسپاری، مایک کریستین، شاون ری و فلکس ویلر حضور داشتیم، همه ما شاد و سلامت بودیم، و به خوبی راه می رفتیم. در سن ۵۶ سالگی، من هیچ مشکل مفصلی ندارم. آرزو دارم که قهرمانان امروز هم به همین اندازه خوش شانس باشند.

 

 

 

شیوه ای که بدنسازان امروز تمرین می کنند بیشتر به پاورلیفترها شباهت دارد، و بخوبی می توان بازتاب آنرا روی بدنها دید. بدنها غول پیکر، ولی اغلب چهارگوش و فاقد جزئیات و کیفیت عضلانی. در آن سالها، همه ما کمرهای باریکی داشتیم، می توانستید فیبرهای سینه، پشت بازو و چهارسر را بخوبی مشاهده کنید. حالا چقدر پیش می¬آید که در میان بدنسازان حرفه ای شاهد چنین خصوصیاتی باشید؟

 

 

 

 

هدف قرار دادن هر عضله یک بار در هفته با وزنه های خیلی سنگین برای تکرارهای نیمه، هرگز نمی تواند بدنی را به شما بدهد که هم قدرتمند باشد، و هم زیبا و الهام بخش. در حالیکه مردم به ما نگاه می کردند و آرزوی این را داشتند که شبیه ما باشند. حالا، اغلب مردم به یک بدنساز حرفه ای با افکار و نظر مثبت خیلی کمتری نگاه می کنند. ولی نباید اینطور باشد. برای راه حل باید سراغ همان شیوه های قدیمی رفت. همان اصول، همان قوانین بنیادی تمرین و تغذیه که جواب خود را پس داده بود، و هنوز هم مؤثر است. و برای آینده ورزشمان باید به آنها بازگردیم، قبل از اینکه دیر شود!