داروی PMMA تقلب جدید دنیای بدنسازی!

داروی PMMA تقلب جدید دنیای بدنسازی!

 

داروهایی بدنسازی

 

 

آشنایی یا یک ماده تزریقی که این روزها محبوب بدنسازان متقلب شده است

 

 

PMMA چیست؟

PMMA یا ریزدانه پلی‌متیل متاکریلات، یک ماده شبه پلاستیک شفاف و بسیار مقاوم و یک پرکننده پوستی است که در جراحی‌های زیبایی بدن استفاده می‌شود اما به تازگی برای رشد دادن تقلبی به عضله‌های عقب‌مانده از آن استفاده می‌کنند. استفاده از PMMA به سال ۱۹۳۶، زمانی که از آن بعنوان یک سیمان استخوان برای ثابت نگه داشتن بافت کاشته شده و شکل‌گیری دوباره استخوان از دست رفته استفاده شد، بر‌می‌گردد. این ماده در سال ۱۹۰۴ به صورت شیمیایی تولید شد.

 

 

این ماده به خاطر سازگاری زیستی بالایی که دارد، به صورت گسترده‌ای بعنوان یک پُرکننده بافت نرم و یک عضو در ساخت دندان‌های مصنوعی، باتری قلب و همچنین لنزهای تماسی و داخل چشمی مورد استفاده قرار می‌گیرد. اولین فردی که در سال ۱۹۸۹ ایده استفاده از PMMA برای تغییر در بافت‌های بدن را گسترش داد، پروفسور گاتفرید لمپرل در آلمان بود. از آن زمان، ریزدانه‌های PMMA که در مایع‌های زیستی معلق هستند، به عنوان بخشی از عمل‌های زیبایی برای کاهش یا از بین بردن دائمی چروک و یا جای زخم به کار می‌روند.

 

 این ریزدانه‌ها از توانایی طبیعی بدن در پوشش‌سازی به دور جسم‌های بیگانه با ایجاد بافت همبند استفاده می‌کنند. در طول ماه‌های آینده که بدن بافت همبند خودش را به دور ریزدانه‌های PMMA افزایش می‌دهد، رشدی اتفاق می‌افتد و به نظر می‌آید که این نتیجه‌ها هم دائمی باشند. کارایی این ماده پرکننده و همچنین اثرهای جانبی آن به مواردی مثل ترکیب مواد، ناخالصی‌های موجود در آن، روش خاص تزریق، اندازه سوزن، یک دستی در گسترش و همچنین حجم و عمق قراردهی آن برمی‌گردد. عوارض جانبی احتمالی تزریق این ماده هم می‌تواند شامل واکنش‌های حساسیتی، حرکت کردن ماده از نقطه تزریق، تورم، درد پس از تزریق، التهاب، شکل‌گیری گره‌های کوچک بافتی و گرانولوم باشد.

 

 

مکزیک: پایگاه تزریق PMMA

 

بدنسازان در گذشته به کشورهایی از جمله مکزیک سفر می‌کردند تا با تزریق PMMA به داخل عضله‌هایشان، نقطه‌های ضعف بدن مثل سینه، جلوبازو، پشت بازو و یا ساق‌هایشان را پر گوشت‌تر جلوه بدهند. همانطور که می‌دانیم، جستجو برای بهبود اعضای عقب‌افتاده بدن هم یکی از قدیمی‌ترین تلاش‌ها در دنیای بدنسازی به حساب می‌آید. بعد از مرگ ریچ پیانا، یکی از بدنسازان مشهور در سطح اینترنت که در گذشته به مصرف PMMA اقدام کرده بود، دوباره راه صحبت درباره عضله‌های تزریقی باز شد.

 

تغییر و تحول موقتی

البته بهبود عضله‌ها از این روش چیز جدیدی نیست و مواد پُرکننده تزریقی مثل نولوتیل، هیدروژل و سیلیکون در گذشته هم برای افزایش به نسبت آنی حجم عضله‌ها مورد استفاده قرار می‌گرفته‌اند. مواد پُرکننده جایگاه خاصی را در دنیای داروهای بدنسازی دارند، که یک راه جایگزین برای مصرف نکردن استروئیدها را در اختیار بدنسازانی که با عضله‌های ضعیف یا بی‌تقارن‌شان مشکل دارند، قرار می‌دهند.

 

 

حالا، متقلب‌ها برای اعضای عقب‌افتاده بدن یا تزریق PMMA به داخل خود عضله بهبود پیدا می‌کنند. همچنین تزریق این ریزدانه‌های میکروسکوپی به زیر پوست، روش جایگزینی برای تزریق‌های محلی روغن است، که برای اولین بار توسط کریس کلارک با نام سینتول اختراع شد و در گذشته بدنسازان از آن برای افزایش حجم عضله‌هایشان استفاده می‌کردند. اختراع کلارک، انفجاری از تولید روغن‌های ساخته شده در وان‌های حمام غیربهداشتی را به همراه داشت. اما با ورود سیلیکون بی‌خطرتر، بعضی بدنسازان تصمیم گرفتند که به سراغ PMMA بروند.

 

 

مرحله بعدی چیست؟

PMMAها هم به فهرست بلند و بالای مواد تزریقی که به جای میز عمل یک مرکز پزشکی، در اتاق هتل، پارکینگ، حیاط پشتی و یا دستشویی باشگاه استفاده می‌شوند، پیوسته‌اند. بنا بر بعضی از گزارش‌های دریافت‌شده، این تزریق‌ها در بعضی از وقت‌ها با مواد کم کیفیتی مثل روغن بچه و درزگیر تایر ترکیب شده‌اند که می‌تواند باعث درد، مشکل‌های تنفسی، سفت شدن رگ‌ها و همچنین تشکیل لخته خونی بشود.

 

 

همچنین باید به این هم اشاره کنیم که بدنسازانی که به دنبال حجم سریع هستند، به تازگی در چند روز قبل از مسابقه به جای PMMAها به سراغ نولوتیل می‌روند تا یک حجم موقتی را به عضله‌های ضعیف‌شان (مثل بازو، کول، سرشانه و یا ساق) اضافه کنند. تزریق نولوتیل باعث ایجاد التهابی می‌شود که مسئول ایجاد تورم مشاهده شده در عضله‌هاست.

 

 این افزایش حجم در حدود ۷۲ ساعت بعد از تزریق به میزان نهایی خود می‌رسد و بعد از آن کاهش پیدا می‌کند. نولوتیل برای اولین بار در جراحی نوزادان استفاده شد تا با افزایش حجم اندام‌های داخلی، جراحان بتوانند عمل را با دقت بیشتری اجرا کنند. درباره میزان اثر این ماده هم باید بگوییم که افزایش ۱ تا ۵ سانتی‌متری در فاصله ۲ ساعت پس از تزریق توسط ورزشکاران گزارش شده است.

 

منبع: هفته نامه بشیر